Nachtengeltjes en Driehoekjes [recensie]

Nachtengeltjes en Driehoekjes speelt zich af in een tijdsbestek van één avond in Leiden. Het is geschreven vanuit twee personages en begint thuis bij Jowanne, de vrouwelijke personage.

Al vrij snel in het verhaal worden er seksuele toespelingen gemaakt, met name door haar, en wordt duidelijk dat ze lang geleden samen een behoorlijk spannend leven hebben gehad. Als lezer krijg je een kijkje in haar boekenkast, iets dat niet geheel onbelangrijk blijkt, en wordt al snel duidelijk wat voor soort personage deze Femme Fatale is.

Niet veel later vertrekt het stel naar een restaurant, maar geeft zij hem, Doriander, nog het boek Here they are – Jane Mansfield! van Raymond Strait. Dit boek komt steeds weer terug in Nachtengeltjes en Driehoekjes.

Jowanne en Doriander kijken samen terug op het leven dat zij ooit deelden. Beiden zijn gefascineerd door films – met name jaren ‘50 (gerelateerd), (pop)muziek, cultuur en literatuur. Als lezer leef je zowel in het heden als in het verleden.

Tussen alle gebeurtenissen door doen zij een spel waarbij de één een stuk songtekst benoemd en de ander raadt welke het is. Dat overigens niet alleen, ook een aantal filmteksten passeren de revue plus quotes van belangrijke personen.

Uiterlijk is erg belangrijk voor Jowanne en daar wordt dan ook vaak de nadruk opgelegd. Zo gaat zij regelmatig van tafel of haar make-up bij te werken. Ook vraagt ze erg vaak wat hij van haar (kleding) vindt.

Doriander is een Gothic en trekt nogal wat aandacht van andere vrouwen. Jowanne is ook nog steeds (of alweer misschien) zeer gecharmeerd van deze ‘vampier’. Ze doet dan ook diverse pogingen tot het verleiden van ‘Do’.

Het is duidelijk dat ze haar vaardigheden uit het verleden niet is verleerd, voor zover je die als lezer kunt kennen, en daarbij is ze ervan overtuigd dat Doriander een verkeerde keuze heeft gemaakt door te trouwen met iemand anders en wil hem graag voor zichzelf.

Ook al zeiden we vroeger weleens dat er louter lust bestond. Toch is lust slechts de windvlaag die mensen naar elkaar drijft.

Wanneer ze na het diner het restaurant verlaten gaan ze op weg naar hun stamkroeg van vroeger, om daar nog meer herinneringen op te halen. Ze komen oude bekenden tegen met wie zij een verleden delen.

De avond eindigt bij Jowanne thuis, maar anders dan het begon.

Recensie:

Al vrijwel direct wordt er veelvuldig gegooid met moeilijke woorden, waardoor ik keer op keer de draad kwijtraakte. Op zich heb een behoorlijke woordenschat, maar vanwege dat eerste hoofdstuk vroeg ik me af voor welk soort lezer dit verhaal geschreven is. Het valt zeer overduidelijk niet de categorie: simpele roman die je even snel uit leest. Nee, dit boek vereist je volledige aandacht. Dat hoeft niet per definitie een probleem te zijn!

Het zorgde er bij mij echter voor dat ik even bang was dat ik er niet doorheen zou komen. De moeilijkheid van het lezen komt wellicht door de rol van het (mannelijke) personage, maar het kan ook komen doordat de auteur zelf academisch is onderlegd en dit in zijn boek heeft doorgevoerd. Het haalde er voor mij de vaart eruit en dat is jammer. Wat mij betreft is dit boek dan ook voornamelijk bestemd voor hoogopgeleiden of moet op zijn minst gelezen worden in alle rust met een goed glas wijn/cognac erbij.

Het is overduidelijk dat Dorian d’Oliviera veel van films, literatuur en muziek weet. Enerzijds vond ik het leuk om zoveel bekende film- en songteksten tegen te komen in dit boek. Anderzijds was de informatiestroom soms echt te groot en stagneerde daardoor de leesbaarheid. Dan zag ik door de vele songteksten het lied niet meer. Een geval van overkill. Het duurde dan ook even alvorens ik een lekker leesritme vond.

Ben ik dan geheel ontevreden?

Integendeel, na een moeizaam begin en het leren kennen van de personages bleek het een fascinerend boek met regelmatig schitterend taalgebruik.

De songteksten zorgden daarnaast af en toe voor een trip down memory lane.

Ik wil ook graag nog vermelden dat er mooie illustraties in deze novelle staan, die zorgen voor een prettige afwisseling. Sommigen zijn zelfs een lust voor het oog en hielden me even vast op de pagina’s.

Mijn complimenten ook voor de cover, die sprong direct in het oog en ik was er meteen, min of meer, verliefd op.

De vragen waar ik na het lezen van deze novelle echter wel mee bleef zitten waren:

  • Is deze novelle (wel) puur fictief?
  • Of is het toch (al dan niet lichtelijk) autobiografisch?
  • Waarom vernoemd de auteur de mannelijke personage naar zichzelf?
  • Of is de naam van de auteur een pseudoniem die zichzelf naar de personage heeft vernoemd?
  • Houden sommige mensen echt zulke conversaties?

Een aantal antwoorden heb ik inmiddels gekregen zonder er naar te hoeven vragen. Het legde voor mij de puzzelstukjes in elkaar.

Hou jij van boeken waar je goed bij na moet denken? Waarbij je wilt zoeken naar de diepere betekenis achter een verhaal? Hou je ervan om een literaire puzzel op te lossen? Dan is deze novelle absoluut iets voor je. Het heeft in ieder geval een zeer verrassend einde.

Kijk hieronder naar de trailer van het boek. En klik >>>HIER<<< voor de website van de auteur.

Nachtengeltjes en driehoekjes – Dorian d’Oliviera
Paperback, 159 pagina’s – Uitgeverij Aspekt
>>>Bestel het boek hier<<<

Een gedachte over “Nachtengeltjes en Driehoekjes [recensie]

  1. Dorian d'Oliveira schreef:

    Dank voor je prachtige recensie, Angela. Je lof voor het personage Jowanne heeft me diep geraakt. De vrouw die model voor haar stond is nog fascinerender maar ik hoop in mijn novelle toch voldoende recht aan haar te hebben gedaan.
    Ik blijf je boekenblog natuurlijk volgen. Succes met schrijven en geniet van je huwelijk en kinderen!

    Hartelijke groet,
    Dorian d’Oliveira

Reacties zijn gesloten.