Recensie | Van Rode Plein naar Chinese Muur – Lex Niekel

Na een zeer moeizaam begin bij de douane van Moskou Domodedovo International Airport begint de bijna 8000 kilometer lange treinreis van Lex Niekel en zijn beste vriend Bob in Rusland. Na een flinke onrust op het vliegveld, waar Bob onbedoeld alles mee te maken heeft, blijkt ook de rit over de snelweg alles behalve rustig te zijn; het gevaarlijke rijgedrag van de chauffeur helpt daar weinig aan mee. In de dagen erna blijkt de mentaliteit in Moskou anders te zijn dan die Nederland. Heel anders.

Na twee dagen Moskou vertrekken Lex en Bob vanaf station Moskva Jaroslavskaja met de Trans Mongolië Expres, die al vele jaren op Lex’ bucketlist stond en waar over hij ontelbaar veel artikelen en boeken over las, richting Ulaanbaatar. Lex had bij het plannen van zijn reis gekozen voor de Chinese trein. Tevens koos hij ervoor om niet vanuit Amsterdam vertrekken, maar vanuit Moskou. Daar heeft de reputatie van de Russen alles mee te maken. De heren reizen eerste klas en hebben niets te maken met onbekende medereizigers in dezelfde coupé. Een uitstekende keuze blijkt al snel.

Na een onrustige eerste nacht besluit Lex foto’s te gaan maken vanuit de trein. Dan blijkt al snel dat hij in nog geen 24 uur vanuit het rijke Moskou is terechtgekomen in een compleet andere wereld. Luxe heeft plaatsgemaakt voor armoede.

Verwaarloosde moestuintjes met daarop kleine, kleurrijke doch vervallen houten huisjes, veelal slordig afgedekt met roestige golfplaten. Het duurt zeker een kwartier voordat de waarheid doordringt tot mijn verwende hersenen. Dit zijn geen volkstuintjes!

Na drie dagen treinen en met een derde nacht op komst vind Lex het tijd dat er een feestje wordt gehouden in hun gangpad. Er vloeit rijkelijk Wodka, Pivo en andere sterke drank. Het nummer I’m a train van Albert Hammond wakkert het feest gevoel aan. Helaas is het van (te) korte duur.

Waar sommige van hun ‘wagongenoten’ de trein verlaten om verder te kijken dan de perronnen waar de trein stopt, reizen Lex en Bob door. Dat heeft als voordeel dat ze steeds meer mensen leren kennen met wie ze tijd doorbrengen, de plekken die andere verlieten worden immers opgevuld. Lex geniet voornamelijk vanuit het gangpad van de wagon van de omgeving. Het Baikalmeer geeft hem een sensationeel uitzicht.

Bij de grensplaats Naushki vindt er een grenscontrole plaats. Een leger douaniers en militairen bestormt de trein en wat volgt is een zeer uitgebreide controle. Pas na drieënhalf uur gaat de reis weer verder richting de volgende grenspost. Ook daar volgt een urenlang durende controle.

In Ulaanbaatar verlaten Lex en Bob de trein. Het is de koudste hoofdstad van de wereld, maar de heren hebben geluk: het is op dat moment allerminst koud. Ze bezoeken onder andere het Gandan Klooster, het grootste en belangrijkste Tibetaans boeddhistisch klooster van Mongolië, en het Museum of Natural History of Mongolia, met skeletten van dinosauriërs.

De volgende ochtend begint een driedaagse wandeltocht door het Nationaal Park Gorhi-Terelzj. Hun enige reisgenoten zijn de gids Suzie en een karbestuurder (voor de bagage) Batu. Het wordt een bijzondere wandeltocht. De eerste avond slapen ze in de joert van een gastgezin. Waar het de eerste dag nog lekker warm was, kun je dat van de tweede dag niet zeggen; het is een stuk killer en tegen de avond ligt de temperatuur tegen het vriespunt. Op de derde dag komen ze op het hoogste punt: 1725 meter. Aan het eind van de dag worden Lex, Bob en Suzie naar het eindpunt van de wandeltocht gebracht.

Wat is het bijzonder om als gehaaste westerling gezeten aan een kabbelend riviertje in Mongolië plotseling oog in oog te staat met een nomade die over de steppe trekt alsof de tijd al eeuwen stilstaat.

Een paar dagen later vervolgen de mannen de reis en stappen ze op de trein naar Beijing. Hun 7865 km lange treinreis eindigt op perron acht op Beijing Centraal. De volgende dag bezoeken onder andere het Mausoleum, waar Mao ligt opgebaard, het Plein van de Hemelse Vrede en de Verboden Stad.

Naar zijn bezoek aan Chinese Muur heeft de auteur heel lang uitgekeken. Hij en Bob beslutien de afstand van het hotel naar dit wereldwonder niet met een drukke organisatie af te leggen, maar zich door een student in de Mini Van te laten brengen. Dat gaat echter helemaal anders dan verwacht, er blijkt dat er ook wat nevenactiviteiten bij de prijs in zitten. Geen probleem zou je zeggen, maar deze manier van reizen wordt daardoor wel een heel stuk duurder dan verwacht.

Na een paar dagen in Beijing te hebben doorgebracht is het tijd om naar huis te gaan. Net op het moment dat Lex eindelijk is geacclimatiseerd.

Recensie:

In dit boek vind je veel geschiedenis, maar dat is zeker niet vervelend om te lezen, integendeel zelfs. Het boek is erg humoristisch en zeer beeldend geschreven. Wat mij betreft een mooie (eventuele) aanvulling op de leeslijst voor het vak geschiedenis op het voortgezet onderwijs.

Lex Niekel schrijft:  De Trans Mongolië is hét recept om te onthaasten.’
Nou, ik moet er zelf absoluut niet aan denken, maar ik heb er enorm van genoten om dit boek te lezen. het was heerlijk om me voor heel even een andere wereld te wanen. Toch vind ik Nederland al uitdagend genoeg. 😉

Al met al kan ik je dit boek echt van harte aanbevelen. Zorg echter wel dat je weinig gepland hebt, want als je eenmaal in de leestrein zit moet hij ook uit.

Bron foto’s: Lex Niekel

Van Rode Plein naar Chinese Muur, een reis met de Trans Mongolië Express – Lex Niekel
Paperback, 179 pagina’s – Uitgeverij Palmslag
Je kunt dit boek boek >>>HIER<<< bestellen.