Ik zag Menno [recensie]

Ik zag Menno Boek omslag Ik zag Menno
Sandra Bernart

Vincent heeft berekend dat hij gelukkig zal worden met Kim. Wanneer hij bij het boeken van hun huwelijksreis zijn doodgewaande broer Menno herkent in de reisbrochure, offert hij zijn zorgvuldig opgebouwde zekerheden op met maar één doel: zijn broer vinden.

Hij begint zijn zoektocht in Spanje, maar zonder succes. Rosana, een straatartieste zonder hoofd, stimuleert hem zijn risicomijdende levenswijze los te laten, om de kans te vergroten zijn vrijgevochten broer tegen het lijf te lopen. Langzaamaan gaat hij het leven leiden dat Menno zou hebben geleid. Aanvankelijk om Menno te vinden, maar de onbevangen manier van leven bevalt hem verwarrend goed.

Ik zag Menno is een tragikomische roman over een zoektocht naar vrijheid en heelheid.

Er zijn dagen die voorbijgaan zonder dat je noemenswaardige keuzes maakt. Dagen waarop je je eerder uitgezette koers volgt. 

Aangezien ik in de vakantiemodus sta wil ik niet al te veel tijd besteden aan het schrijven over waar het boek over gaat. De flaptekst is wat dat betreft duidelijk genoeg. Daarbij gaat het in de recensie voornamelijk over wat de lezer/recensent van het boek vindt en ik kan zeggen dat ik dit boek net zo goed vind als het boek uit mijn vorige recensie: Vol van Maan.

Mensen doen tegen betaling veel dingen die ze anders niet zouden doen. Om die tijd die overblijft te kunnen verdrijven met het geld dat ze hebben verdiend .  

Ik zag Menno kocht ik na het dichtslaan van dat boek, dat overigens het tweede boek van auteur Sandra Bernart is. In dat soort gevallen kan het vaak twee kanten op: of het boek valt je tegen en je komt erachter dat de auteur beter is geworden in de tijd of het boek is net zo geweldig geschreven. Dat laatste is voor mij een feit.

Wederom heb ik genoten van het verhaal en opnieuw heb ik me verbaasd over de toegankelijkheid van het verhaal en het talent van de auteur. Soms is het namelijk net of Vincent (de hoofdpersoon) en ik hetzelfde denken en dat we op elkaar lijken, maar dat is  onzin, hij en ik lijken in vrijwel niets op elkaar. Hoe kan het dan toch dat Sandra Bernart het denken van Vincent zo kan schrijven dat je je hoe dan ook aan een personage wilt en kunt identificeren?!

Toen bedacht ik me dat als je helemaal naar het einde van de wereld wilt, echt een rondje om de wereld dus, je uiteindelijk toch weer via de andere kant terug bij af zou komen. En met die gedachte ben ik weer naar huis gelopen.

Alles in dit boek lijkt ook perfect te kloppen, alsof alles verband met elkaar heeft en niets zonder reden benoemd wordt. Er zijn geen open puzzelstukken en dat is niet vanzelfsprekend. Veel van de (ogenschijnlijke bij-) zaken uit het verleden komen keer op keer terug in het heden.

Ik zou echt niet anders kunnen dan dit boek vijf sterren geven. Zulke verhalen zijn niet zeldzaam, zo geweldig goed geschreven echter wel.