Scherven hebben geluk [recensie]

Scherven hebben geluk
Harm Stapert

Scherven hebben geluk opent met het verhaal Waterman (een sprookje), waarin de hoofdpersoon de watersnoodramp in Zeeland overleeft. Het eindigt met het Waterloo; de protagonist komt om het leven. Daartussen zeventien intrigerende verhalen over het wezen van de mens. Hoe voelt en gedraagt hij zich? Welke onvermoede, soms duistere kanten van zijn persoonlijkheid komen naar voren in alle denkbare situaties? Leven en dood is een ander thema dat een rol speelt in deze bundel. Hoe ga je om met de dood, maar beter nog: hoe leef je. Kun je leren leven of rotzooien we maar gewoon wat aan?

“Kun je leren leven of rotzooien maar wat aan?”

Het was die zin die me deed  besluiten dit boek te gaan lezen. Het begint met het sprookje Waterman, gevolgd door achttien andere verhalen, en eindigt met het verhaal Waterloo. In het boek vind je onderwerp over ouderschap, jeugd, depressie, ontheemd zijn, seks, echtelijke discussies en oorlog.

In tegenstelling tot een boek met één verhaal is het best lastig een recensie te schrijven over een boek met meerdere verhalen. Om die reden zal ik maar een paar van die verhalen uitlichten.

Het verhaal UWO (unidentified walking object) is een fascinerend verhaal, waarbij je denkt te weten waar het overgaat en toch ook niet precies. Net als je denkt dat je op het goede been staat, blijkt dat de auteur je toch op het verkeerde been heeft gezet. Dat Felix ‘de weg kwijt is’ is al vrij snel duidelijk voor de lezer, maar waarom is wel onduidelijk. Linda heeft er in ieder geval mee te maken. Juist door het onbekende wil je hoe dan ook in een rap tempo het verhaal uitlezen.

Auteur Harm Stapert heeft een zeer bijzondere kijk op het leven en het is interessant om te lezen hoe hij dat vertaald naar woorden.

“In haar buik ging iets fout: ze droeg een kleine God met de weinig mogelijkheden om te kunnen staan, laat staan te lopen.“

Soms begrijp ik de dialogen echter niet zo goed, dan is niet duidelijk wie er op dat moment spreekt of wat er precies aan de hand is en dat vind ik jammer. Dit gebeurde in het verhaal waarin het gaat over ziekenafvoer. Toen het verhaal afgelopen was liet het me vol verwarring achter.

Wat me ook opvalt is dat in sommige verhalen er zo snel door de tijd wordt gesprongen dat ik het een aantal malen moet teruglezen om te weten waar het nou precies over ging. Tegelijkertijd waren er ook verhalen waarbij datgene dat de personages meemaakten allemaal juist heel erg herkenbaar maakte en leuk om te lezen.

Hotel Nieveen is zo’n verhaal waarin beiden te vinden is. Het deel waarin een echtpaar aankomt in een hotel, vervolgens discussieert over sokken in sandalen, het al dan maar niet goed ophangen van een closetrol en de manier hoe zij met elkaar omgaan zijn zeer herkenbaar en humoristisch geschreven, maar dan wordt het ineens een verhaal waarin twee totaal verschillende werelden elkaar raken. Vanuit het niets wordt het rustige dorp een oorlogsgebied. En ineens verandert het rustige hotel in een standplaats voor militairen. Het ging me te snel om dat te zien aankomen. Eerlijk is eerlijk: het is geniaal bedacht, maar ik persoonlijk vind het maar niets. Mijn brein heeft hij wat moeite mee, het is alsof je leest over een hallucinerende droom en de scènes van de hak op de tak springen.

Dat geldt wel een beetje voor alle verhalen in dit boek: op de een of andere manier gaat het continu een andere kant op dan jij denkt, omdat je zelf denkt dat je continu op het verkeerde been wordt gezet.

Het hoofdstuk met de titel De kunst van het schoonmaken vond ik een erg goed hoofdstuk. Naar mijn mening gaat het daarin over de immense werkdruk waar schoonmakers dagelijks te maken krijgen. Ook het hoofdstuk Waarom je leeft las is graag en zo zijn er nog een paar hoofdstukken die me aan lezen hielden. Die hoofdstukken zouden van mij vijf sterren krijgen.

Het boek zelf eindigt in stijl van het hele boek. Verwarrend maar intrigerend.

Recensie:

Het feit dat het boek niet helemaal is wat ik dacht dat het zou zijn, wil dat nog niet zeggen dat het niet goed geschreven is. Sommige verhalen zijn zo geniaal bedacht dat ik me af vroeg hoe je zoiets überhaupt kunt verzinnen. Nu is verzinnen niet zo moeilijk, maar het goed op papier krijgen wel.

Wat voor geweldig verbeeldingsvermogen moet je hebben om tot zulke verhalen te komen?!

Dan doet het er ook niet zo heel veel toe wat ik ervan van vind. Toch wil ik wel eerlijk blijven in mijn recensies, en dan moet ik zeggen dat dit boek me niet echt kon bekoren. Ik vind Scherven hebben geluk een beetje filosofisch. De auteur denkt zelf vast heel veel naar over het leven en dat geeft bijzondere verhalen.

Overigens mijn credits voor de cover. De combinatie van het roze en het grijs matcht prima en de tekening is zoals het boek: verwarrend en fascinerend. Perfecte combinatie!

“Ze kijkt schijnbaar zonder enige aanleiding op van haar boek, maar de aanleiding is er wel, althans ze voelt dat die er is. Eigenlijk weet ze het ook, maar het blijft spannend om haar intuïtie onmiddellijk als een feit of waarheid te aanvaarden. “

Scherven hebben geluk – Harm Stapert
Paperback, 140 pagina’s – Palmslag
>>>Je kunt het boek hier bestellen<<<