Nieuwe redactieslag voor Tijdrit – TR #3

De vorige keer schreef ik dat ik af en toe de wanhoop nabij was voor wat betreft dit manuscript. Net op het moment dat ik het echt helemaal niet meer zag zitten kwam er een lichtpuntje in de duisternis. Dat klinkt zwaar, maar geloof me: dat was het ook. Twee jaar lang heb ik met ziel en zaligheid gewerkt aan dit script. Toen het van de eerste redactieslag terugkwam dacht ik: dit boek gaat er nooit komen. Nu is het niet zo dat ik nu weer helemaal geloof in mijn boek en dat ik er van overtuigd ben dat het de bestseller top 60 binnenfietst (I wish), maar er is wat hoop.

Een tijdje geleden kwam ik heel toevallig een oproep tegen om kans te maken op een gratis manuscriptbegeleiding. Eerst liet ik het voorbij gaan, want waarom zou ik dat doen? Het script is waardeloos! Daarna kwam ik hem nog tweemaal tegen en de laatste keer dacht ik: waarom zou ik het ook niet gewoon proberen? Ik schreef op de website:

Oehhh ik doe graag mee. Het is flauw om te zeggen dat ik dit goed kan gebruiken, maar het is wel waar :-/. Ik heb mijn manuscript lagen redigeren en ik heb het een paar maanden volledig plat gelegd en ben er best een beetje depri over geweest. Ik wilde het weggooien, maar heb het godzijdank niet gedaan. Ben aan het herschrijven en schuiven en maak er weer iets van, maar ik kan wel een frisse blik gebruiken om weer het vertrouwen te krijgen in dit prachtige verhaal over een vrouw die de kans krijgt te starten in de tijdrit van de tour de France (die alleen voor mannen is).

Misschien moet ik dit juist niet moeten vertellen, maar mijn gevoel zegt dit wel te doen. Ik begrijp uiteraard dat dit niet mijn kansen vergroot, maar het ligt nogal zwaar op mijn maag zeg maar. Anyways… Volgen op FB kan ik niet, want ik ben FB-loos, maar ik volg je in ieder geval al een tijd via IG. Succes met kiezen.

Ik zie nu eigenlijk pas het berichtje eronder en realiseer me dat ik heb gewonnen door middel van loting. Nu heb ik nog meer het gevoel dat het zo heeft moeten zijn.

Maar goed, het was op dat moment 27 juli. Ik had dus nog tien dagen de tijd om mijn gehele manuscript aan te passen. Na de eerste correctieronde heb ik namelijk 2/3e van de tekst geschrapt en daar moest ik weer 50.000 woorden van zien te maken.

Mijn voorkeur gaat naar boeken van 90.000 woorden, maar dat was absoluut onhaalbaar.

Een deel van me zei: ‘Kom Ang, aan het werk’ en schreef tien data op het motivatiebord om af te tellen naar 6 augustus. Een ander deel van me zei: ‘Pfff, alsof je ook maar enig kans maakt, je bent voor te eerlijk geweest.’ Het ene deel ging fanatiek aan de slag met herschrijven (van de ik-vorm naar de alwetende verteller – what was I thinking), maar geloofde er toch niet echt in. Het tweede deel lukte het dan ook om me te laten stoppen.

Het werd het 6 augustus en die avond stond er in mijn mailbox een bericht dat ik de manuscriptbegeleiding had gewonnen. De eerste reactie was pure euforie (ja ík stond te dansen van geluk), de tweede reactie? Pure angst. Want het script was niet klaar om op te sturen.
Manlief zei: ‘Stuur hem gewoon op zoals je hem ook naar de eerste hebt gestuurd.’
Op zich een goede tip, maar dan had ik al het schrijfwerk dat ik in de tussentijd wél had gedaan voor niets gedaan. Geen optie dus.

Er was maar één optie… ik moest in vier dagen tijd een geheel manuscript van 30.000 woorden naar 50.000 woorden schrijven. In vier dagen tijd niet alleen 20.000 erbij schrijven, maar ook tekst aanpassen of verwijderen.

Ik moest wat ‘darlings killen’ en ik moest een groot deel van de verhaallijn volledig aanpassen. HELP!

Ik werd al moe van de gedachte, maar de euforie was te hoog om nee te zeggen. Wat het ook is dat dit script een nieuwe kans krijgt weet ik niet, maar als het daadwerkelijk het universum is (die ik meerdere malen heb aangeroepen) dan kon ik niet anders dan het met beide armen aangrijpen. Dat deed ik. In vier dagen tijd werkte ik 45 uur aan mijn wielerroman-to-be. Ik was doodmoe na die tijd, maar ik was er o zo gelukkig mee. Eindelijk tevreden (genoeg).

Ik geloof in dit verhaal. Ik geloof in mijn personages. Ik geloof wat ze meemaakten. Ik zie dit boek voor me in de winkels. Ik zie dit boek in de handen van lezers. Het enige dat ik nodig heb ik genoeg zelfvertrouwen om dit boek uit te geven. Nee, ik hang nu niet alles op aan mijn redacteur, maar het is me wel duidelijk geworden dat ik wil vechten voor dit boek. Of het ooit ook maar nummer 60 haalt (of hoger) van de bestsellerlijst weet ik niet, dat is ook niet het belangrijkste, maar ik hoop wel dat ik dit script in boekvorm in de winkels ga zien. Mag het na tien boeken?!

Voor nu moet ik afwachten. Mijn redacteur werkt aan meerdere scripts. Gisteren las ik op Instagram dat ze zich niet kon losmaken van een redactiescript en uiteraard hoopte ik dat het Tijdrit was, maar ik maak me ook niet al te veel illusies. Het enige is dat ik hoop dat het niet zo terugkomt als de eerste keer, want dan weet ik het ook niet meer.