Recensie | 30 messteken – hoe de moord op Kim Stoker doodslag werd – Rob Stoker

 

Dit is het verhaal over Kim Stoker, het meisje dat in 2013 door haar vriend om het leven werd gebracht.

Op de avond van de moord krijgen Kim en haar vriend woorden over het geflirt van Kim met een vriend van hem. Wanneer later die avond iedereen vertrokken is escaleert dit. De vriend vindt informatie op internet over haar en draait daarna volledig door. Hij pakt een groot mes en hij brengt haar in hun eigen huis op hun eigen bed om het leven met 30 messteken.

Op een van de eerste pagina’s in het boek kwamen de emoties zo genadeloos hard binnen dat ik meteen een soort van weerstand voelde om verder te lezen.

Tegelijkertijd wist ik dat ik dit boek niet voor niets had aangeschaft, want ik wilde weten wat die man er toe had gedreven om zijn eigen vriendin op zo’n gruwelijke wijze om het leven te brengen. Ik wist dus dat ik door moest met lezen, maar ik vroeg me af of ik zoveel verdriet wel aan zou kunnen ook al was het het verdriet van een ander.

De pagina’s die volgden werden, om het heel oneerbiedig te zeggen, niet heel veel beter. Het verhaal was zo beklemmend en kwam zo diep binnen dat het bijna voelde alsof het een stukje van mezelf was. Alsof ik plaatsvervangend kon voelen wat haar vader voelde. Dat is natuurlijk onzin, maar het geeft wel aan met hoeveel gevoel deze vader zijn boek voor haar heeft geschreven.

Op de stukken waar het boek wat lastig te volgen werd (doordat hij beschrijft wat er in de rechtszaal gebeurt of gezegd wordt) benoemd hij het wat helderder in zijn eigen treffende bewoording , zoals hieronder.

De arme jongen had PDD-NOS en als je dat hebt, is het niet leuk als mensen om je heen onduidelijk zijn en dan pak je een mes en vermoord je iemand. Ook is het niet leuk als je je vriendin met 30 messteken overhoop steekt, dan wil je geest daar liever niet meer aan denken en daarom vergeet je het gewoon. Zo bescherm jezelf en dat noem je dan dissociatieve amnesie. Klaar.

Bij sommige van die voorbeelden doet hij dat met enig sarcasme, maar het zijn wel goede vergelijken en zijn boodschap is onmiskenbaar duidelijk. Toch ging hij soms wel iets te ver, maar dat is wel verklaarbaar, want wat moet dit een hel zijn geweest voor ouders en familie.

De gehele rechtsgang tijdens dit proces deed me af en toe letterlijk de wenkbrauwen fronsen. De familie van Kim werd naar mijn mening niet erg serieus genomen, maar de dader kreeg alle hulp om vrijgesproken te worden of op zijn minst zo laag mogelijke gevangenisstraf te krijgen. De reden? Omdat deze beste jongen nog nooit in aanraking was gekomen met justitie gingen ze ervan uit dat hij het waarschijnlijk nooit weer zou doen dus was het niet nodig om de jongens zo zwaar te straffen.

“Ik kan het niet alleen maar gedaan hebben omdat ik “pissig” was, want als dit de reden was, wie zegt dan dat het niet weer gebeurt. Ik zelf zegt nu, het gebeurt nooit weer, maar dat zou ik altijd gezegd hebben, maar het is wel gebeurd. Dus wat was er dan?”

Door het hele boek heen lezen we het immens grote verdriet en de enorme woede die deze man voelde net na de dood van zijn dochter, tijdens het proces, na de uitspraak, tijdens het schrijven van dit boek en nu waarschijnlijk nog altijd voelt.

Het boek 30 messteken schafte ik eigenlijk aan omdat ik wilde gebruiken voor research, maar het greep me al op de eerste pagina.  Op een prachtige zomerdag ben ik ‘s ochtends vroeg begonnen met lezen en heb ik het boek niet meer weg gelegd tot het moment dat ik hem uit had.

Dit is het verhaal van de man die niet alleen zijn dochter, maar ook zijn huwelijk, zijn werk en zijn vertrouwen in de rechtsstaat verloor. De moordenaar van Kim Stoker komt hoogstwaarschijnlijk al in 2021 vervroegd vrij. Wat moet je daar nou mee als familie?! En wat moet ik dan zeggen over een boek als deze? Ik vond het leuk om te lezen, slaat kant noch wal. Ik vond het interessant om te lezen, dat in zekere zin wel maar het was ook erg intens. Ik wilde dat ik het niet had gelezen, dan zou dit boek niet een klein deel van zijn noodzaak bij mij hebben achtergelaten. Ik ben blij dat het boek op mijn pad is gekomen, is in dit geval misschien het enige goede wat ik erover kan zeggen.

Ik wil graag eindigen met de woorden waarmee hij zelf zijn boek eindigt, ik vind het zo prachtig gezegd dat ik toch graag wil delen.

“…. ik schrijf omdat ik mijn Kim mis. Misschien is het schrijven het ultieme eerbetoon aan mijn prachtige kind, dat de pech heeft gehad samen te wonen met gestoorde kerel.“