Schrijven | Tijdrit ligt bij uitgeverijen op de slush pile

Er waren de afgelopen twee jaar momenten dat ik dacht dat ik het echt nooit voor elkaar zou krijgen. Er waren momenten dat ik het manuscript bijna weggooide en er is zelfs een moment geweest dat het daadwerkelijk in mijn papierbak lag. Uiteindelijk is het me dan toch gelukt: een paar weken terug was Tijdrit – de heldin van Immenberg dan echt klaar. Dankzij een klein vriendelijk schopje onder mijn kont van mijn tekstcorrector (lees: met behulp van een zeer groot compliment) kreeg ze me zo ver om het manuscript op te sturen naar uitgeverijen. Had me in april van dit jaar gezegd dat ik het zou doen, dan had ik je uitgelachen. Nu lig ik op de slush pile van grote uitgeverijen en is het duimendraaien begonnen. 

Mijn allereerste boek was by far wel het grootste drama van mijn volwassen leven. Oké, een beetje overdreven, maar het was echt vreselijk.  Laten we het er maar op houden dat het absoluut niet is geworden wat ik er van had gehoopt.

Eerste boek: drama

Nee, erger nog. Mijn uitgeverij had haar werk niet goed gedaan en mij werd verweten dat ik niet genoeg verkocht. Als ik niet snel meer zou verkopen, zou ik het volgende boek daar niet uit mogen geven. Dat wilde ik ook niet, want ik was 600 euro armen geworden van die ervaring, maar dat hakte er toch even in. Ik was nog erg jong en blue en wat wist ik nou van die wereld?! Naïef is wellicht een beter woord. Uitgeverij twee was niet veel beter, dus daar ging het laatste beetje zelfvertrouwen dat ik nog had. Om me heen zeiden (en zeggen) mensen dat ze mijn boek geweldig vinden, maar ik had vrijwel geen vertrouwen meer in mijn schrijven. Toch schreef ik daarna nog twee boeken en ging ik bloggen voor diverse websites. Schrijven opgeven was al geen optie meer, ook al ging het anders dan gehoopt.

 

Le Tour de France

Juli 2016 begon ik met het schijven van Tijdrit. Er was een klein zaadje ontkiemt in de vorm van een idee en naarmate het wielerseizoen vorderde ontsproot het verhaal steeds meer. Langzaam maar zeker kregen de twee hoofdpersonages meer vorm en werd de verhaallijn steeds beter. Dacht ik! Toch was er steeds zo’n irritant stemmetje dat zei: ‘Ik geloof echt helemaal in je idee Ang, maar er klopt iets niet. Sommige scenes ga je echt niet rond krijgen.’ Ik vond het super irritant, maar bleef stug doorschrijven. Het hield me enorm om tijdens die periodes naar verschillende wielerrondes te kijken, maar vanaf het eerste moment was duidelijk: dit boek speelt zich af in de Ronde van Frankrijk!

Bloed, zweet en tranen

Ik schreef zelfs zo stug door dat ik begin dit jaar meer dan 90.000 woorden op papier had staan. Ik was enorm trots op mezelf dat ik ondanks alles toch had doorgezet. Bloed, zweet en tranen. Letterlijk! Dat was het zelfde moment dat ik per toeval een redacteur vond en ik stuurde haar mijn manuscript toe. Stiekem hoopte ik natuurlijk dat ze het een leuk manuscript vond en dat was ook zo, zei ze. Toch klopten haar woorden niet met het aantal geschrapte woorden, vond ik. Ze zei me dat als ik alles weghaalde wat zij te veel vond dat ik dan een mooi manuscript overhield. Tot mijn grote schrik waren dat er maar 30.000. Ik had twee derde geschrapt!  Dat was flink schrikken en hoewel ik haar flink heb uitgefoeterd in mijn hoofd, kon ik ook niets anders dan haar gelijk geven. Hoewel….

Kill you darlings

Ik mis nog steeds wel delen die ik heb geschreven. Kill you darlings, noem je dat. Nou, dat killen doet enorm veel pijn kan ik je zeggen. Ik heb twee kinderen, een advocaat, twee moeders en een fan gekild en het levensverhaal van de vrouw van Scott Peeters geminimaliseerd. Ook heb ik de aanslag moeten aanpassen en ik heb natuurlijk ‘écht’ twee darlings gekild. Al met al best even een traantje gelaten. Uiteindelijk heb ik er toch weer 25.000 woorden bij kunnen schrijven en denk ik dat dit boek degene is met de meeste bruto woorden. Een ruwe schatting zegt me dat het in totaal zo’n 150.000 woorden heeft gekend.

Prachtige aanbieding

Ik kwam na die redactieslag gewoon niet verder en ik had hem al in de prullenbak gekieperd toen ik een geweldige aanbieding kreeg. Tijdrit zou een gratis redactieslag krijgen. Whoehoe! Het probleem was echter dat ik nog geen steek verder was gekomen dan vanaf het moment dat ik was gaan schrappen. Ik moest in een paar weken tijd een manuscript van 30.000 woorden dusdanig inleveren dat de redacteur er ook iets mee kon, want ik wilde niet eindeloos bezig blijven met redigeerwerk. Toen heb ik er nog maar 25.000 woorden bij getikt in een paar weken tijd. Dat was buffelen en niet zo’n beetje ook.

Sweek

Maar goed, toen kwam het terug en heb ik nog wat geschrapt en herschreven. Daarna was hij klaar. Maar dan? Dan is je manuscript klaar en dan ligt het daar maar te liggen. Vond ik, ondanks mijn slechte eerste ervaring, toch zonde van mijn tijd en dus besloot ik hem uit te brengen op Sweek. Ik zou alleen nog Tijdrit laten corrigeren door een goede corrector. Ze werkte razendsnel en was ook nog eens enorm enthousiast. Ik besloot daarom maar een synopsis te schrijven en begeleidende brieven. Just for sure, want Sweek (en schrijf- en lezersplatform) voelde minder eng. Slush piles zijn namelijk waanzinnig hoog en ik vergelijk het altijd met The Voice of Holland. Eerste indruk moet het doen en de eerste pagina moet perfect zijn. Nee, de begeleidende brief moet al perfect zijn. De perfectionist in mij vond het idee afschuwelijk!

Stoute schoenen

En toen was echt alles klaar. En daar lag dan een, bij wijze van spreken praktisch klaar, boek op mijn tafel. Twee jaar keihard werken en hij was af.

Zonde om te laten liggen!

besloot ik en toen trok ik de stoute schoenen aan en heb ik hem opgestuurd naar uitgeverijen. En daar ligt hij dan. Op de slush pile. Oftwel, de grote stapel van manuscripten waar redacteuren zich doorheen moeten worstelen. Wat ik nu nog nodig heb ik nog wat extra geluk, wat hulp van het universum en een geweldige redacteur. Mocht dat niet lukken… dan leiden er meerdere wegen naar Parijs ;-).

Hieronder kun je lezen waar Tijdrit – de heldin van Immenberg over gaat. Binnenkort ga ik verder met deel twee van deze wielerserie: Wegkapitein – de strijd om de biografie.

Bedankt voor het lezen en tot de volgende keer.

Liefs Angela

Tijdrit – de heldin van Immenberg

Susanne de Jonghe mag als enige vrouw starten in de tijdrit van de Tour de France. Na het winnen van een YouTube-wedstrijd wordt ze opgenomen in het team van een van Nederlands beste tijdrijders: Scott Peeters. Deze valt als een blok voor de snelle amateur, maar wil haar liever haten. Ze probeerde het leven te redden van zijn vriendin, maar faalde. Sindsdien doet hij er alles aan om haar te vermijden. Het lot brengt hen samen, hoewel geholpen door een ploegleider met een dubbele agenda. Beiden proberen in deze Ronde van Frankrijk het leven letterlijk weer op de rit te krijgen, maar het verleden is sneller dan zij en haalt hen genadeloos hard in.