Mijn eigen boeken

MIJN BOEKEN

Voetstappen naar geluk was mijn eerste boek. Vanuit het niets was er een verhaal dat zich vastbeet in mijn hoofd en net zo lang bleef zeuren tot ik een letter op papier ging zetten, het was 2003. In 2010 werd dit boek uitgegeven door Boekscout. Dat was een memorabel moment en achteraf gezien zou ik willen dat ik er veel meer van genoten had. Wil je er meer over lezen dan kan dat op de website van schrijvers4fun

Annabel en Sven zijn goede vrienden wanneer ze tegelijkertijd hun partners verliezen bij een auto-ongeluk. Ze zien elkaar daarna een tijd niet, maar het lot brengt hen bij elkaar en er ontstaat een relatie. Deze houdt echter niet lang stand, omdat Annabel wegens een misverstand de relatie verbreekt. Beiden proberen tegen beter weten in hun leven weer op te pakken. Totdat de ex-geliefden weer samen worden gebracht. Is het lot hen dit keer gunstiger gezind? En is het mogelijk weer een leven op te bouwen als de liefde van je leven doodgaat?

In 2012 werd ik door mijn werkgever gevraagd of ik mijn blogs over (succesvol) afvallen niet als ebook wilde uitgeven. Dat zag ik wel zitten en ik besloot dat ik Voetstappen naar geluk ook meteen daar zou uitbrengen. Helaas is dat er nooit van gekomen, vanwege het faillissement van de uitgeverij. Ik vond het echter zonde om al mijn harde werken weg te gooien dus besloot ik beide boeken uit te geven via Mijn Bestseller.

Januari 2009 besloot ik dat het tijd werd om mijn leefstijl grondig om te gooien. Ik was moeder van een prachtige dochter, had de wens nog een kindje te krijgen en droomde al jaren van een mooi lichaam. Jarenlang worstelde ik met overgewicht en bij elke afvalpoging die ik deed viel ik een paar kilo af. Uiteindelijk kwamen er daarna weer meer kilo’s bij dan ik afgevallen was. Met als resultaat: vijftig kilogram aangekomen in tien jaar tijd! Op een dag keek ik in de spiegel en besloot ik dat het ver genoeg was gegaan. Ik woog honderdzeven kilogram en dat was veel en veel te zwaar. Ik had enorm overgewicht en ik bracht hierdoor mijn leven in gevaar. Niet alleen zette ik hiermee mijn eigen leven op het spel, maar daarmee zorgde ik er ook voor dat het leven van mijn man en dochter voorgoed zou kunnen veranderen. Als ik een ziekte zou krijgen, door mijn ziekelijke overgewicht, of een hartinfarct vanwege mijn zware lijf zou ik ook hun leven volledig op z’n kop zetten en dat wilde ik niet! Ik besloot dat het tijd werd om keihard te gaan werken aan een beter, mooier, maar vooral gezonder lichaam.

Het boek de MEdaille heeft drie kanten wilde ik gewoon geschreven hebben. Het is een autobiografie over mijn leven met ME/CVS. Dit verhaal wilde ik van me afschrijven met de intentie het uit te geven en zo de wereld laten kennismaken met deze vreselijke ziekte. Geen van de drie uitgeverijen die ik aanschreef had interesse en inmiddels had ik geen energie meer om door te gaan met een poging het gepubliceerd te krijgen. Ik maakte het boek persklaar, liet een eigen exemplaar komen en besloot toen dat ik niet wilde doorzetten. Het knagende gevoel van dat er iets niet klopte bleek niets meer te zijn dan onwil om het op deze manier uit te geven. Ooit ga ik hem herschrijven en er een roman van maken, maar voorlopig even niet.

Toen ik zomaar, vanuit het niets extreem vermoeid werd had ik geen idee wat me overkwam. Als kind was ik wel vaak moe en viel ik nog wel eens in slaap op mijn bed als ik terugkwam van school, maar dat was niet vaak en ook niet consequent. het was dan ook geen reden om me zorgen te maken. Toch leek er een verandering gaande toen ik volwassen werd en ik naast het naar schol gaan ook nog eens ging werken. In het begin dacht ik dat ik gewoon moest wennen aan de vele uren en het ritme en dat het vanzelf over zou gaan naarmate ik meer aan dat ritme zou wennen. Op dat moment kon ik niet vermoeden dat ik jarenlang dood- en doodmoe zou blijven.

‘Uiteindelijk was het niet de pijn die me tegenhield, maar de pijn zorgde er wel voor dat het besef kwam. Dat ik me afvroeg waar ik in godsnaam mee bezig was. Hoe kon ik dit doen? Hoe kon ik zelf beslissen of mijn leven op zou houden of door zou gaan. Hoe kon ík bepalen wat er met het leven van Oscar zou gebeuren. Hoe kon ik hém dit aandoen?!’

MIJN BLOGBOEKEN

 

 

 

 

 

 

 

  • Twee jaar lang schreef ik wekelijks (en soms dagelijks) blogs, columns en artikelen voor het online magazine Banger Sisters. In 2012 gingen we uit elkaar. Alle artikelen die ik schreef heb ik in een bundel samengebracht.
  • In datzelfde jaar ging in werken voor het online magazine Trotse Moeders. Eerst plaatste ik alleen blogs, maar later werd ik ook recensent. In 2013 nam ik het besluit te stoppen met Trotse Moeders en liet dit boek drukken. Niet veel later nam ik die beslissing terug en werk ik nog steeds voor dit online magazine en dat doe ik met veel plezier.
  • In 2014 begon ik met schrijven voor Plein 9 en in 2015 kreeg ik er de functie van redacteur. De website kende echter tegenslag en januari 2016 besloot ik ermee te stoppen. Ik maakte nog wel een boek met mijn blogs, columns en artikelen.
  • Sinds 2006 heb ik meerdere (succesvolle) website gehad, maar door mijn ziekte is het heel moeilijk om daar jarenlang energie voor op te brengen. Daardoor heb ik meerdere keren in een opwelling alles weggegooid wat ik heb opgebouwd. Daar heb ik echter geen spijt van, maar ik heb wel een boek laten drukken van mijn tijd dat ik schreef over gezondheid. Fitnessmamablogt & BeweegmetME is daar het resultaat van. Later dit jaar zal het blogboek Ridewithme verschijnen.

BOEKEN VOOR MIJN KINDEREN

Toen ik in 2006 eindelijk zwanger werd van mijn oudste besloot ik dat ik dit wilde opschrijven om het ooit nog eens terug te kunnen lezen. Het was het moment dat ik voor het eerst met bloggen in aanraking kwam en ik weet zeker dat dat het moment is dat het zaadje heeft gelegd voor wie ik op dit moment ben. Dat zaadje is helaas nog niet volledig ontkiemt, maar die foetus van toen is inmiddels een beeldschone tiener geworden. Ik schreef mijn eerste blogs en ik deelde het met de wereld. Het waren niet veel mensen die het lazen, maar ik vond het geweldig. Aan het einde van mijn zwangerschap plaatste ik alles in een fotoalbum en liet het afdrukken. Op het moment dat ik ontdekte dat je zelf boeken kunt publiceren aarzelde ik geen moment en was dit het eerste boek dat ik liet drukken. Wat vond ik dat bijzonder, misschien nog wel meer bijzonder dan de publicatie van Voetstappen naar geluk. Ooit zou mijn dochter lezen hoe mijn zwangerschap van haar was geweest. Ik vind het nog steeds bijzonder!

Voor mijn prachtige dochter Elize. Op het moment dat ik begon met het schrijven van dit dagboek was het 10 juli 200 en was ik elf weken en zes dagen zwanger van jou. De (vele) weken erna heb ik regelmatig geschreven en het resultaat is dit boek. Op 2 februari 2007 werd jij (na een zwangerschap van 41 weken en drie dagen) om 6.22 uur geboren in ziekenhuis Rijnstate in Arnhem en daar houdt dit verhaal dan ook op. Dit boek is voor jou. Jij bent mijn (kleine) Godsgeschenk en ik hou met heel mijn hart van je! Ik hoop dat je zult genieten van mijn woorden aan jou, want ze zijn speciaal voor jou (met liefde) geschreven.

Ik vond het bloggen inmiddels zo leuk dat ik besloot een hele reeks te gaan schrijven voor mijn dochter. Op dat moment was ik dan weliswaar een roman aan het schrijven, maar verder had ik weinig ervaring met de schrijfwereld en wist ik nog niet van mogelijkheden om te schrijven voor anderen. Toen Elize 1 jaar oud werd was ik klaar met het tweede boek voor haar.

Voor mijn mooie meisje. Dit is je tweede dagboek. De eerste schreef ik tijdens mijn zwangerschap en dit is het dagboek van jouw eerste levensjaar. Ik schreef het originele dagboek met de hand en het was een behoorlijke klus om het allemaal om te zetten in een printbaar document, maar ik denk dat het resultaat er naar mag zijn. Wat hebben we veel meegemaakt en wat ben ik ongelofelijk trots op jou! Ik heb dit boek met liefde voor je geschreven. Jij bent mijn grote trots! Ik hoop nog veel boeken voor je te schrijven. Jij bent mijn muze!!!

 

In het jaar dat volgde schreef ik regelmatig in haar dagboek en de planning was dat ook daar een boek van zou komen. Ik was al aardig op weg toen op een dag mijn computer crashte en ik een groot deel van mijn bestanden kwijtraakte. Het derde boek voor mijn dochter was een van die bestanden. Ik heb gelukkig nog wel een geprinte versie (en de handgeschreven boeken), maar tot op heden is het me niet gelukt dit aan te pakken. Dagboek voor een Dreumes is dus nog in de maak.

Ik was begonnen aan dagboek voor een peuter toen ik tot mijn grote vreugde zwanger bleek te zijn van mijn jongste. Wat hoopte ik op hem en wat heb ik mijn best gedaan de kansen te vergroten om zwanger te worden (zie FattyMummy). Ik besloot mijn zwangerschap van hem ook bij te houden en in eerste instantie wilde ik alle dagboeken apart gaan schrijven, maar dat bleek onbegonnen werk. Vanaf dat moment schreef ik de dagboeken voor beide kinderen. Ook voor dit boek geldt dat het pas veel later in boekvorm werd gegoten.

Voor mijn pientere zoon. Je lijkt meer op me dan ik ooit had kunnen verwachten. Niet alleen qua uiterlijk, maar ook qua innerlijk. Wat was je gewenst en wat zijn we blij met je!

‘Een uur geleden heb ik een zwangerschapstest gedaan. Ik moest eerst heel goed kijken of het echt waar was. Ik zat te wachten op een +, maar deze test werkt niet met een +. Deze test laat twee streepjes zien. We waren dus al lichtelijk teleurgesteld tot ik zag dat twee streepjes inhield dat ik zwanger ben.’

Uiteindelijk volgden er nog drie gedrukte boeken en een aantal handgeschreven dagboeken. Bloggen over mijn kinderen onder mijn eigen naam doe ik jarenlang niet meer. Ik respecteer hun privacy dus ik heb dat anders opgelost. Die blogs staan ook in hun boeken.

 

 

 

 

 

 

 

 

Momenteel werk ik aan de afronding van mijn manuscript Tijdrit en vormt zich langzaam maar zeker het vervolg van die wielerroman-to-be: Wegkapitein.